SAMTINGNIU

 

W powadze kruszyn myśl się dłuży

czasem się tęskni może jeszcze

jeśli brakuje sił w podróży

z uwagą kochaj tu gdzie jesteś

 

z ochotą przyjmuj to zadanie

reszta już sama zmartwychwstanie

 

ziemia przewróci zimą trawy

i skróci doby ciężkim mrokiem

walizki pełne dni łaskawych

błyszczące lustra starych okien

 

przyszłość dopadnie czas nieznanym

bo tak jak my ma swoje plany

 

i tak jak my w tym życiu mijań

pęknięcia skrywa w kilku miejscach

a jej codzienność zęby wbija

w to czego nie chcesz nigdy przestać

 

nadzy odarci z wszelkich złudzeń

stoimy w progu niewybudzeń

 

paruje zegar schną ręczniki

problemy cierpią na istnienie

i my zajęci wiecznie niczym

jak zwykle pełni tylko nie wiem

 

resztę ktoś sprytnie w cieniu chowa

skończy się

zacznie

 

i od nowa