RÓŻA WIATRÓW

 

Wiatr się jeszcze nie pojawił wietrzyk owiał błahe sprawy

trzyma rękę miejsc poznanych nim je wtrąci w kurze puch

obserwujesz jak się kręci jak chce być i tam i wszędzie

ale dotknąć nie pozwoli nim zawieje sam za dwóch

mówią o nim farba świata

wiem że z niego niezły zuch

przezroczysty jest jak duch

 

trzymaj w wietrze jak należy życie nie tak żeby przeżyć

i nie tak że chcesz niewiele lecz tak żeby więcej chcieć

mrozy śniegi szrony wojny powiew czasów niespokojnych

z świadomością niewyborów nic nie zmieniasz przecież lecz

może jeszcze będzie lepiej

stare troski pójdą precz

jak nie spojrzysz więcej wstecz

 

trzymaj mocno nikt nie strąci dotyk tęsknot nie zakończył

to jedyny taki numer nie odczuwać ale mieć

rozczytane zniekształcenia co wypali czas to zmienia

kiedy tylko coś się kończy do nowego warto przeć

co się stało nie odstanie

otrzep skrzydła jak ptak leć

najważniejsze jest by chcieć

 

wiatr już usnął ale wietrzyk od zarania świata męczy

jak śmierć pragnie nas oszukać bo pozornie jak wiatr śpi

róża wiatrów zna miłości trzyma chemię w gotowości

jak rozgrzane latem lata kłamie ciepłem tak jak nikt

znikła jak się pojawiła

rozpuszczajmy to we krwi

ciepłem jednej gorzkiej łzy