KOŁYSANIA

​

Kto cię na końcu ukołysze

powietrzem znikających kroków

wolno wtopionych w gęstą ciszę

w ten napastliwy brak widoku

 

kto cię zaznaczy da nadzieję

i losem wkręci w szybki moment

zrozumie smutki kto się śmieje

przecinek kropka i skończone

 

kto ranki zwilży złotą rosą

gdy lato chłodem ciepłem zima

może to wszystko jest i po coś

bo warto dobrą myśl zatrzymać  

 

kto się maluje a kto plami

huśtawką sprytnie buja życia

niektórzy razem inni sami

na czas i w czasie ślad zapisać

 

kto nas wylewa wąską strugą

i po policzkach i w uśmiechu

będziemy płynąć w świat tak długo

aż gdzieś zabraknie nam oddechu

 

i kto cię wtedy ukołysze

kiedy już na nic kołysanie

a nasze kroki w pewną ciszę

staną się ledwie rozbujaniem